ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΧΑΘΗΚΕ

Είναι προφανές ότι η ποδοσφαιρική μας ομάδα διανύει παρατεταμένη περίοδο ντεφορμαρίσματος. Τους λόγους τους ξέρουν καλύτερα οι παίκτες, η διοίκηση, ο προπονητής και είναι δική τους δουλειά να ανακάμψουν.

Εντύπωσή μου είναι ότι ο κόσμος συνεχίζει να κάνει το καθήκον του ταξιδεύοντας παντού για την αγαπημένη του ομάδα και ελπίζω οι κόποι του και οι αγώνες του να δικαιωθούν.

Συνεχίζω να πιστεύω (αμετανόητος ων) ότι ο Απόλλων μπορεί να πάρει την πρώτη θέση στη βαθμολογία και να προβιβαστεί. Περισσότερη σημασία όμως έχει τι πιστεύει ο παίκτης που φοράει τη φανέλα και αγωνίζεται κάθε Κυριακή. Σε αυτούς τους παίκτες στηρίζω τις ελπίδες μου, να ξαναβρούν την χαμένη αυτοπεποίθηση και εγωϊσμό, να ανακάμψουν και στο τέλος να πανηγυρίσουμε όλοι μαζί.

Ξέρω ότι ο κόσμος του Απόλλωνα όσο φαρμακωμένος και αν αισθάνεται δεν θα σταματήσει να στηρίζει την τιτάνια προσπάθεια όλων μας, για να γυρίσει η ομάδα στις επαγγελματικές κατηγορίες. Θα επιμείνει μέχρι να πάρει αυτό που θέλει, αυτό που δικαιούται, την άνοδο στην επόμενη κατηγορία.

Όσο για εμένα, από εδώ που βρίσκομαι θα συνεχίσω να παρακολουθώ με αγωνία και λαχτάρα όσα συμβαίνουν , ευχάριστα και δυσάρεστα, στην ομάδα μας. Για ένα διάστημα όμως θα παραμείνω σιωπηλός, ανενεργός, αν θέλετε, σε ό,τι αφορά στο μπλογκ μου. Αυτήν την εποχή, χρειάζομαι όλη μου την ενέργεια και την συγκέντρωση, γιατί και εγώ βρέθηκα ξαφνικά σε ένα άλλου είδους γήπεδο, και αυτόν τον αγώνα πρέπει να τον κερδίσω πάσει θυσεία. Είμαι πεποισμένος ότι σε κάποια φάση θα επιστρέψω και εγώ νικητής όπως και η ομάδα μας.

Κρατάτε ψηλά το κεφάλι αδέρφια, τα δύσκολα θα περάσουν και θα χαμογελάσουμε

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ

Αγαπητοί φίλοι (παίρνω το θάρρος να σας αποκαλώ και να σας θεωρώ φίλους καθώς αγωνιζόμαστε για την ίδια ιδέα που λέγεται Απόλλων) του ποδοσφαιρκού τμήματος του Απόλλωνα, αγαπητέ Πρόεδρε, ονομάζομαι Γιώργος Ανδρονικίδης και είμαι ένας από εσάς, ένας από αυτούς δηλαδή που αγωνιούν και εργάζονται για την πρόοδο της αγαπημένης μας ομάδας.

Εδώ και τρεις μήνες βρίσκομαι στο εξωτερικό, αλλά ούτε η απόσταση, ούτε η διαφορά ώρας ούτε ο αγώνας μου να ξεκινήσω μια νέα ζωή στάθηκε εμπόδιο (και δεν θα σταθεί) στο να ενημερώνομαι αλλά και να συμβάλλω με όποιον τρόπο μπορώ, ώστε να δούμε το σύλλογό μας να προοδεύει και να "μεγαλώνει" καθημερινά και σας παρακαλώ να εντάξετε αυτές μου τις λέξεις, στα πλαίσια του αγώνα αυτού.

Παίρνω το θάρρος να σας απευθύνω μερικές κουβέντες, γιατί ανησυχώ. Και ανησυχώ πολύ μάλιστα. Φέτος δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω παρά ελάχιστα παιχνίδια της ομάδας μας, αλλά οι φωνές που φτάνουν μέχρι εδώ, δεν μπορεί όλες να κάνουν λάθος. Ο Απόλλων δεν αποδίδει, ο Απόλλων δεν παίζει το ποδόσφαιρο που όλοι μας (και περισσότερο εσείς φαντάζομαι) περιμέναμε και που αρμόζει στους στόχους του, αλλά και στην ιστορία του. Στο πρωτάθλημα της Δ΄εθνικής, η ομάδα με ελάχιστες εξαιρέσεις, έπαιξε πολύ καλά και γι αυτό φυσικά μπόρεσε να κερδίσει και αντιπάλους που προσπάθησαν να την πλήξουν και εκτός γηπέδου. Και δίκαια, όπως όλοι παραδέχτηκαν, κέρδισε την ανόδό της.

Το ζήτημα όμως είναι τι γίνεται φέτος. Αντιλαμβάνομαι ότι η Γ εθνική παρουσιάζει μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας και ανταγωνισμού, αντιλαμβάνομαι ότι κάθε αντίπαλος του Απόλλωνα έχει ένα επιπλέον κίνητρο να μας κερδίσει, αντιλαμβάνομαι ακόμη ότι στον αθλητισμό δεν μπορείς να κερδίζεις πάντα. Και όμως, η εξίσωση δεν μου "βγαίνει".  Η άποψή μου θα ήταν τελείως διαφορετική αν ήξερα ότι αποδίδουμε ή ότι προσπαθούμε να αποδώσουμε σε κάθε παιχνίδι το 100% των δυνατοτήτων μας.

Είμαι σίγουρος ότι συμφωνείτε μαζί μου, η εικόνα που παρουσιάζουμε δεν είναι αντάξια των ικανοτήτων μας, του ταλέντου μας. Εσείς καλύτερα από όλους γνωρίζετε την αξία του ρόστερ μας, εσείς γνωρίζετε καλύτερα από όλους μας ότι με αυτούς τους παίκτες η ομάδα όχι απλά μπορεί, αλλά είναι "καταδικασμένη" να τερματίσει πρώτη. Και όμως, η ομάδα "αγκομαχάει" δίνοντας το δικαίωμα σε εχθρούς και φίλους να την αμφισβητούν, δίνοντας το δικαίωμα σε αντιπάλους να ελπίζουν ότι αυτοί θα κερδίσουν την άνοδο, δίνοντας τέλος το "δικαίωμα" σε αγνούς φιλάθλους να μείνουν στα σπίτια τους, αντί να έρθουν μαζικά στο γήπεδο και να την υποστηρίξουν.

Δεν ξέρω ποιοι είναι οι λόγοι αυτής της κακής μας απόδοσης φέτος. Κάνω πολλές σκέψεις, αλλά θα ήταν άστοχο εκ μέρους μου να τις εκθέσω, καθώς είμαι σίγουρος ότι πρώτοι από όλους εσείς προβληματίζεστε και ψάχνετε να βρείτε λύσεις.

Πιστεύω ακράδαντα στις προσπάθειές σας, στις προθέσεις σας, στο ταλέντο σας και στις θυσίες σας. Πιστεύω ότι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία παίκτες μας, κάποιοι εκ των οποίων έπαιξαν στον Απόλλωνα και στο παρελθόν, πονάνε την ομάδα μας και έχουν τις ικανότητες και φέτος να ηγηθούν της προσπάθειάς μας για άνοδο. Πιστεύω ότι οι πιο νεαροί παίκτες έχουν αντιληφθεί σε ποια ομάδα αγωνίζονται και ότι είναι και προς το δικό τους επαγγελματικό συμφέρον, η ομάδα να αγωνίζεται σε υψηλότερες κατηγορίες. Πιστεύω ότι ο προπονητής και ο Πρόεδρος εκπέμπουν στο ίδιο μήκος κύματος και ότι θα κάνουν τα πάντα να ανέβουμε ακόμη ένα σκαλί.

Μπορώ μόνο να φανταστώ την πίεση που νιώθετε, είναι φυσικό. Καθένας από εμάς νιώθει πίεση στην προσωπική και επαγγελματική του ζωή. Και φυσικά όταν διεκδικείς πρωταγωνιστικό ρόλο η πίεση μεγαλώνει, αυτά τα δύο είναι σύμφυτα, πάνε μαζί. Θα πρέπει να αντέξουμε στην πίεση και να βρούμε λύσεις. Επειδή αυτό είναι το χρέος μας και επειδή μπορούμε...και τελικά επειδή ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟΛΛΩΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ.

Σε κανέναν δεν είναι ευχάριστες οι αποδοκιμασίες και τα πικρόχολα σχόλια, ούτε ο φίλαθλος θέλει να αποδοκιμάζει, ούτε ο ποδοσφαιριστής να αποδοκιμάζεται, ούτε ο προπονητής να αμφισβητείται. Όλοι θέλουμε να πανηγυρίζουμε σε κάθε παιχνίδι ή τουλάχιστον με το τέλος του παιχνιδιού να ξέρουμε, να βλέπουμε ότι τα δώσαμε όλα.

Αυτό, πιστεύω, είναι το στοίχημά μας. Να τα δίνουμε όλα και ταυτόχρονα να κερδίζουμε. Ο Απόλλων μπορεί να κερδίσει και το φετινό στοίχημα. Μένει να το αποδείξουμε. Έχουν μείνει λίγες αγωνιστικές ακόμη μέχρι το τέλος. Δεν χάθηκε τίποτα, ο Απόλλων κρατάει την τύχη του στα χέρια του.

Από εδώ που βρίσκομαι, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και όμως τόσο κοντά σας, εγώ, ένας απλός φίλαθλος του Απόλλωνα, που εκπροσωπεί μόνο τον εαυτό του και κανέναν άλλο, σας ζητάω μια χάρη: Σας ζητάω να κάνετε τα πάντα για να προβιβαστεί η ομάδα μας. Ξέρω ότι μπορείτε, ξέρω ότι θέλετε. Παρά τα όποια προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζουμε, σας ζητάω, σας παρακαλάω αν θέλετε, να μείνετε μια γροθιά, διοίκηση, ομάδα και κόσμος και στην τελική ευθεία να δείξουμε ποιος είναι το αφεντικό της κατηγορίας. Η ιστορία γράφεται από αυτούς που έχουν τα "κάκαλα" και εσείς έχετε την ευκαιρία να γράψετε ιστορία φίλοι μου. Στο τέλος όλοι μαζί θα πανηγυρίσουμε.

Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας,

Γιώργος Ανδρονικίδης,

Minneapolis, MN, USA

21 Μαρτίου 2012

Υ.Γ: Κύριε Αλέκο Περγαμηνέλη, εύχομαι να είσαι σιδερένιος, σε χρειαζόμαστε

ΨΥΧΡΑΙΜΗ ΣΚΕΨΗ

Αυτή τη φορά λέω -και να με συμπαθάτε- να ασχοληθώ αποκλειστικά με το ποδοσφαιρικό τμήμα. Οι φωνές των φιλάθλων μας, των φίλων μου φτάνουν μέχρι εδώ, στην Αμερική. Προφανώς και η ομάδα περνάει φάση ντεφορμαρίσματος, κάνει "κοιλιά" , με άλλα λόγια δεν παίζει ποδόσφαιρο. Και ο κόσμος ανησυχεί, φωνάζει και βριζει. Εντάξει, και το κράξιμο είναι μέσα στο πρόγραμμα. Δεν πάει καιρός που και εγώ από την κερκίδα έβγαζα το λαρρύγγι μου κάθε, μα κάθε Κυριακή, πιο πολύ από αγωνία, παρά από θυμό ή οτιδήποτε άλλο.

Ο κόσμος εν μέρει έχει δίκιο. Το σοκ της ισοπέδωσης της ομάδας δεν ήταν μικρό, ο Απόλλων σχεδόν αφανίστηκε...και τώρα παλεύει με νύχια και με δόντια να ξαναφτάσει εκεί που πρέπει να αγωνίζεται, στις μεγάλες κατηγορίες. Γι' αυτό ο κόσμος αγωνιά και φωνάζει, για να μην πάει στράφι όλη αυτή η υπερπροσπάθεια, από ανθρώπους που ούτε λεφτά ούτε χρόνο για πέταμα έχουν. Ο κόσμος φωνάζει γιατί κυριολεκτικά πονάει για αυτήν την ομάδα, μιλάμε για πόνο, σωματικό και ψυχικό, δεν είναι αστείο.

Είμαι και εγώ ένας από αυτούς. Κάθε Κυριακή πρωί στήνομαι στον υπολογιστή και περιμένω, περιμένω να ακούσω ότι είμαστε μπροστά στο σκορ, περιμένω να ακούσω ότι το παιχνίδι έληξε και μας βρήκε νικητές, περιμένω να ακούσω ότι είχαμε κόσμο στο γήπεδο και ότι οι αντίπαλοι στραβοπάτησαν. Πονάω και χαίρομαι ανάλογα με το αποτέλεσμα.

Και δεν ξέρω τι έγινε αυτήν την Κυριακή, και παρά το γεγονός ότι δεν αποδίδαμε όπως πρέπει, δεν είχα αγωνία, ήμουν 1000% σίγουρος ότι θα κερδίσουμε. Και τώρα είμαι 1000% σίγουρος και παραπάνω ότι ο Απόλλων αν είναι αρκούντως σοβαρός, θα κεδίσει την άνοδό του. Δυο χρόνια τώρα δεν κοιτάζω βαθμολογίες, δεν ξέρω καν τις ομάδες που αντιμετωπίζουμε κάθε εβδομάδα, μαθαίνω γι αυτές την μέρα του αγώνα. Να με συγχωρούν όλοι οι φίλαθλοι (αλλά ακόμη κι αν παρεξηγηθούν η αλήθεια είναι ότι δεν μου καίγεται καρφί), αλλά ποια από τις ομάδες που βρισκονται στον όμιλο με τον Απόλλωνα μπορεί στα σοβαρά να τον απειλήσει; Με τι προσόντα, τι δυναμική, τι πλάνο και τελικά με ποιες φιλοδοξίες; Να ανέβουν κατηγορία και να πάνε πού, με τι λεφτά, με τι κόσμο....και για ποιο λόγο αν το καλοσκεφτούμε.

Ακόμη και την περασμένη χρονιά είδαμε πώς κάποιες ομάδες μπόρεσαν για ένα διάστημα να ακολουθήσουν τον Απόλλωνα, με ποιες μεθόδους εννοώ. (Σύντομα θα γράψω για πέρσι, για να θυμόμαστε, αλλά και για να πούμε κάποια ονόματα δημοσιογράφων που νομίζω ακόμη και σήμερα κάνουν ρεπορτάζ του Απόλλωνα και πέρσι μετά από συγκεκριμένο παιχνίδι, για να μην δυσαρεστήσουν τα αφεντικά τους δεν είδαν και δεν άκουσαν τίποτα).

Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας κατά τη γνώμη μου -και περισσότερο οι παίκτες και οι προπονητές του ποδοσφαιρικού τμήματος- είναι ότι ο Απόλλων παίζει κόντρα στον κακό εαυτό του, τον πιο δύσκολο αντίπαλο δηλαδή. Και θα τον νικήσει, γιατί δεν έχει άλλη επιλογή παιδιά. Η επιλογή είναι μία, είναι μονόδρομος. Ο Απόλλων έστω και ασθμαίνοντας, θα παίρνει τις νίκες είτε στο γήπεδο είναι 100 άτομα, είτε 5000 ο Απόλλων θα κερδίζει, με τύχη η χωρίς, με καλή ή κακή απόδοση.

Τώρα που ο ερασιτεχνισμός (χωρίς καμία διάθεση να υποτιμήσω κανέναν) των άλλων ομάδων θα κάνει την εμφάνισή του, τώρα που η κούραση σιγά-σιγά θα κερδίζει έδαφος, τώρα είναι που ο Απόλλων έστω και πολύ διακριτικά θα αρχίσει να πατάει γκάζι, θα το δείτε, σιγά σιγά θα πάρει και βαθμολογική διαφορά. Όταν ο Απόλλων είναι αυτός που πρέπει να είναι οι άλλες ομάδες κατεβαίνουν στο γήπεδο για να μην χάσουν το παιχνίδι στα χαρτιά, αυτός είναι ο ρόλος τους.

ΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΣ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ ΡΕ, ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΤΕ, ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ ΕΜΕΙΣ ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΜΕ.ΓΕΜΙΣΤΕ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ, ΤΑΞΙΔΕΨΤΕ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ. ΤΩΡΑ ΣΤΑ ΖΟΡΙΑ ΘΕΛΕΙ Η ΦΩΝΗ ΚΑΙ ΠΑΛΜΟ. ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΠΑΡΙΕΣ.ΜΟΝΟ Ο ΑΠΟΛΛΩΝ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ, ΜΟΝΟ Ο ΑΠΟΛΛΩΝ ΠΡΩΤΟΣ, ΨΑΞΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ.

Υ.Γ: Τη φωτογραφία που χρησιμοποιώ σήμερα δεν ξέρω ποιος την τράβηξε για να του απόδώσω τα εύσημα, την "έκλεψα" από το ίντερνετ και να με συγχωρείς όποιος κι αν είσαι "φωτογράφε"

ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΜΕΣΑ

Αφορμή για το σημερινό μου παραμιλητό παίρνω από μια διαδικτυακή κουβέντα που είχα με αδερφούς συν-Απολλωνιστές, σχετικά με την αδιαφορία που δείχνουν τα ΜΜΕ για τον Απόλλωνα, ειδικά τα κρατικά.

Είναι πολύ παλιά αυτή η ιστορία παιδιά. Τα ΜΜΕ, ως επιχειρήσεις, αποσκοπούν στο κέρδος.Άρα απευθύνονται στο ευρύ κοινό. Η εξίσωση είναι απλή για αυτούς : MAZA=MAΣΑ. Προφανώς εκτιμούν ότι ο Απόλλων δεν έχει αρκετό κοινό που να φέρει τη "μάσα", δεν κάνει "γκελ", δεν "πουλάει".

Σίγουρα υπάρχουν συμεφέροντα και σίγουρα στην περίπτωση των κρατικών ΜΜΕ υπάρχει και αδικία, από τη στιγμή που συντηρούνται από το εισόδημα όλων μας. Να κάνουμε και την αυτοκριτική μας τώρα;  Καλώς ή κακώς για να έχεις υπόσταση σήμερα, για να υπάρχεις, πρέπει να "φωνάζεις", πρέπει να ξέρεις να "πουλάς" τον εαυτό σου. Το τίποτα πρέπει να το πλασάρεις ως το άπαν. Και στον Απόλλωνα ποτέ δεν έγινε τίποτα από όλα αυτά. Η ομάδα πάει για άνοδο στη Β' εθνική και έχει λιγότερα από 1000 άτομα στο γήπεδο.

Γι' αυτό και εγώ προσωπικά, αυτήν την εποχή αδιαφορώ για  σπρώξιμο από τα ΜΜΕ. Άλλα πράγματα με καίνε. Αυτό που θέλω τώρα είναι μια ομάδα καβλωμένων με την ομάδα ανθρώπων, με γνώσεις και γνωριμίες. Για να μου ανοίξουν την πόρτα σε προγράμματα χρηματοδότησης σχετικά με αθλητισμό και πολιτισμό, μια ομάδα ανθρώπων που πιθανότατα να μπορέσουν να προσελκύσουν αξιόλογους ανθρώπους στην ομάδα μας, για να μπορέσουμε να μάθουμε από αυτούς, πώς να βγάλουμε προς τα έξω όλα αυτά που είναι ο Απόλλων.

Και φυσικά θέλω και κόσμο να "τρέξει" τη δικτύωση της ομάδας με την φυσική δεξαμενή φιλάθλων της, τον Ποντιακό Ελληνισμό. Φανταστείτε μόνο την έκπληξη των Ποντιακών Σωματείων ΑΝΑ ΤΗΝ ΥΦΗΛΙΟ αν λάβουν μια κάρτα από τον Απόλλωνα ενόψει Πάσχα.

Όλα αυτά για τη "βιτρίνα" του πράγματος. Γιατί από πίσω, στην "αφάνεια" θέλω να ξέρω ότι γίνεται καθημερινά δουλειά, από προπονητές, αθλητές και φιλάθλους.

Και όταν φτάσουμε την ομάδα μας εκεί που θέλουμε, χτισμένη στα στα σωστά θεμέλια, βάζω στοίχημα ότι ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΓΝΟΗΣΕΙ.

ΑΠΟΛΛΩΝ ΦΕΡΕ ΤΟ ΔΙΠΛΟ

ΜΗ ΣΤΑΜΑΤΑΣ ΑΠΟΛΛΩΝ- (ΑΚΑΔΗΜΙΕΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΕΡΟΣ)

Ο σοφός λαός λέει "όπως έστρωσες θα κοιμηθείς". Δεν είναι λοιπόν περίεργο το "ντέρμπι" μεταξύ αυτού του υβριδίου (με κάθε σεβασμό) που έχει μέσα του κάτι από μια άλλη ιστορική ομάδα, όπως ο Ηρακλής, και του Απόλλωνα. Λάθη και προσωπικές σκοπιμότητες έφεραν τις ομάδες σε αυτό το σημείο.

Το καλό για τον Απόλλωνα, είναι ότι κάτω από την επιφάνεια, πράγματα δείχνουν να κινούνται. Ο Όμιλος προσπαθεί να αφυπνίσει συνειδήσεις οργανώνοντας εκδηλώσεις για τους Κρυπτοχριστιανούς του Πόντου, το Club Rossoneri μαζεύει τρόφιμα και ρούχα για τους ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη, το τμήμα κολύμβησης με διάφορες εκδηλώσεις προσπαθεί να "τσιμεντάρει" τις σχέσεις μεταξύ των μελών του, στη γυναικεία ομάδα μπάσκετ έπιασαν δουλειά νέοι άνθρωποι (στην ηλικία και στα μυαλά) όπως ο Αλέξανδρος Μαυρίδης, ιστοσελίδες αναφορικά με την ομάδα "ανεβαίνουν" στο διαδίκτυο...και εγώ προσωπικά ξέρω ανθρώπους που κατά μόνας δουλεύουν ιδέες που έχουν να κάνουν με το καλό της ομάδας.

Αυτή είναι η "μαγιά" για να φτιάξουμε ένα καλύτερο μέλλον για την ομάδα μας και για τα παιδιά μας που αθλούνται στους κόλπους της. Θα είναι χρήσιμο να πιστέψουμε όλοι μας ότι παρά τις εν γένει δυσκολίες που συναντάμε σήμερα στο χώρο του αθλητισμού, ο Απόλλων έχει μέλλον. Αρκεί να δουλέψουμε και να εκμεταλλευτούμε το χρόνο μας. Ο Απόλλων, απών από τα μεγάλα σαλόνια του αθλητισμού (με μερικές εξαιρέσεις βεβαίως), έχει -σε αντίθεση με άλλες ομάδες- την ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ.

Έχουμε το χρόνο να σκεφτούμε πώς θέλουμε και πώς μπορούμε να οργανώσουμε την ομάδα μας. "Κοσμογονία" δεν είναι τα λεφτά που μπορεί να επενδύσει κάποιος. "Κοσμογονία" είναι οι ιδέες και το πρακτικό πνεύμα, που μπορεί με τα υπάρχοντα μέσα να δημιουργήσει πράγματα. Το να κλαίμε γιατί είμαστε φτωχοί σε υποδομές ειναι μοιρολατρία. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να παλέψουμε για ενίσχυση των υποδομών και ταυτόχρονα να προσπαθήσουμε να εκμεταλλευτούμε στο έπακρο τις ήδη υπάρχουσες.

Αυτοί που είναι φτασμένοι στον τομέα τους έχουν ένα κοινό γνωμικό..." η επιτυχία είναι 1% ταλέντο και 99% δουλειά"...Στατιστικά να το δούμε, δεν είναι δυνατόν να μην έχουμε ταλαντούχους αθλητές και ανθρώπους σε αυτήν την ομάδα. Μένει η δουλειά και το πείσμα. Αν όντως θέλουμε κάτι να πετύχουμε  αυτό το δίπτυχο είναι μονόδρομος.

Φροντίδα, αγάπη και δουλειά στις ακαδημίες της ομάδας. Το μέλλον δεν αργεί, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι γι αυτό. Πρέπει με κάποιο τρόπο, όλοι εμείς που αγαπάμε τον Απόλλωνα να καθίσουμε γύρω από ένα τραπέζι και να συμφωνήσουμε σε 2-3 βασικά πράγματα. Τα αξιώματα και οι λεζάντες έρχονται και παρέρχονται...η δουλειά όμως μένει.

Δεν μπορώ ρε γαμώτο να πιστέψω ότι δεν έχουμε τις προϋποθέσεις να δημιουργήσουμε τη δική μας κοκκινόμαυρη ομπρέλα , κάτω από τη σκέπη της οποίας θα μαζευτούν όλες οι υγιείς δυνάμεις της ομάδας μας. Καθένας στον τομέα του. Εκεί που δεν υπάρχουν λεφτά, πρέπει να διαφεντεύει η διάνοια, να βάλουμε μπροστά πάλι το πολυμήχανο της ράτσας μας.

Να γεμίσουμε χαρτιά με ιδέες, να τα σκίσουμε, να γεμίσουμε άλλα και με οδηγό τη λογική, το ρεαλισμό και την αγάπη μας για την ομάδα να προκρίνουμε τις καλύτερες ιδέες και να παλέψουμε για την υλοποίησή τους.

Με πολλή μεγάλη αγωνία περιμένω να ακούσω μια μέρα  ότι ο Απόλλων, ο Δήμος Καλαμαριάς, οι Ποντιακοί Σύλλογοι της Ελλάδας , αν μη τι άλλο, διοργάνωσαν μια ημερίδα, μια συνάντηση, έτσι...για μια απλή γνωριμία, μια συζήτηση, αυτή τη φορά γύρω από αυτά που μας ενώνουν, τον Ποντιακό Ελληνισμό, τα προβλήματά του, αλλά και τις προοπτικές του.

Με αγωνία περιμένω μια μέρα να ακούσω ότι ο τάδε ή ο δείνα ποντιακός σύλλογος Καλαμαριάς, "υϊοθέτησε" ένα αθλητικό τμήμα και προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις να  βοηθήσει ηθικά, οικονομικά. Κανείς δεν θέλει να καταστρέφονται άνθρωποι και σπίτια για χάρη των ομάδων. Ο καθένας με τις δυνάμεις του μπορεί να βοηθήσει, από το όποιο του περίσσευμα σε χρήματα, ιδέες, αγάπη, προσωπική εργασία, μεράκι. Απλά πράγματα,  που κάποτε έστησαν αυτή τη χώρα στα πόδια της.

Και μακάρι στο επόμενο εντός έδρας παιχνίδι της ομάδας μας να δούμε τους φιλάθλους μας να έρχονται με ένα πακέτο ρύζι στα χέρια ή ένα ρούχο που πια δεν χρειάζεται, για να το χαρίσουν σε όλους αυτούς που δοκιμάζονται-θύματα της απληστίας κάποιων άλλων.

Απόλλων, μη σταματάς. Έχεις "χρέος" να προσπαθείς πάντα για το καλύτερο, το δικό σου και των ανθρώπων σου...ΜΙΑ ΖΩΗ ΑΠΟΛΛΩΝ ΡΕ, ΜΙΑ ΖΩΗ ΑΠΟΛΛΩΝ, δεν θα κουραστούμε ποτέ.

ΕΝΑ ΚΛΙΚ!

Κάνω μια παρένθεση στις σκέψεις μου για τις Ακαδημίες της ομάδας μας...αναγκάζομαι από τα πρόσφατα (και σαφώς αναμενόμενα) πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα στη χώρα μας, που σίγουρα έχουν οικονομικές προεκτάσεις.

Μπορεί να είμαι μακριά από την Ελλάδα, αλλά όσοι αγαπώ βρίσκονται εκεί και στενοχωριεμαι εξίσου με όλους. Η σκέψη μου είναι πάντα μαζί σας και ο θυμός και η αγωνία σας είναι και δικός μου.

Δεν πρόκειται να αναλύσω με πολιτικούς όρους το τι συμβαίνει στην χώρα. Εδώ μιλάμε για τον Απόλλωνα και σκέφτομαι πώς συνδέεται ο Απόλλων με όλα όσα συμβαίνουν.

Αυτή η ομάδα, λόγω καταγωγής, λόγω ιδιοσυγκρασίας αποτελούσε πάντα μια οικογένεια και το καμάρι των Καλαμαριωτών. Ακόμη και στις πιο μαύρες μέρες της ιστορίας της, αυτή η αίσθηση δεν χάθηκε, και επιτρέψτε μου να πω ότι αυτό έπαιξε μεγάλο ρόλο στην επιβίωσή της.

Νομίζω τώρα είναι μια μοναδική συγκυρία (έστω και δυσάρεστη, έστω και στα δύσκολα) ο Απόλλων (με άλλα λόγια όσοι αγαπούν αυτήν την ομάδα) να κάνει το βήμα μπροστά και να δείξει για ποιο λόγο θεωρείται όχι άδικα, το καταφύγιο αυτών που βρίσκονται σε ανάγκη.

Ένα κλικ χρειάζεται αυτός ο κόσμος για να δείξει το μεγαλείο του. Νομίζω ότι την επόμενη φορά που αγωνιζόμαστε στην έδρα μας, αυτό το "κλικ" θα συμβεί. Έχω την αίσθηση ότι δεν θα ήταν δύσκολο να οργανωθεί μια μικρή εκστρατεία, μιας ημέρας. Θα μπορούσε κάθε φίλαθλος που προσέρχεται στο γήπεδο να έχει μαζί του ένα πακέτο μακαρόνια ή ρύζι, μια κονσέρβα ή μια κουβέρτα που δεν χρειάζεται πια, ένα ζευγάρι παπούτσια παλιό ή ένα ρούχο που δεν φοράει, που δεν χρειάζεται. Και με ευθύνη της ομάδας να μαζευτούν όλα αυτά και να δοθούν είτε στην Εκκλησία ή σε κάποιο άλλο ίδρυμα.

Μια τέτοια κίνηση δεν κοστίζει πολλά, αλλά μπορεί να βοηθήσει πολύ κόσμο. Γιατί η μπάλα είναι πόρνη, για την μπάλα της ζωής μιλάω. Σήμερα είμαι εγώ σε ανάγκη, αύριο ένας φίλος, μεθαύριο εσύ που διαβάζεις...ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται, τι ξημερώνει. Αλλά ΠΑΝΤΑ βοηθάει να ξέρεις ότι στην "δύσκολη" ένα χέρι θα σε κρατήσει και θα σε βοηθήσει να σηκωθείς.

Το έργο της συλλογής των ¨αντικειμένων" θα μπορούσε να γίνει από τα παιδάκια των Ακαδημιών της ομάδας με τη βοήθεια των προπονητών ή των γονέων τους. Ακόμη καλύτερα να εμπλακεί και ο Δήμος, ίσως θα μπορούσε να βοηθήσει με κάποια από τα συνεργεία του. Θα βοηθήσουμε τον κόσμο και θα αισθανθούμε καλύτερα γνωρίζοντας ότι με  2-3 ευρώ ή χαρίζοντας κάτι που δεν χρησιμοποιούμε, φτιάξαμε την μέρα κάποιου που έχει άμεση ανάγκη βοήθειας. Και φυσικά ο Απόλλων ως σωματείο θα αναδείξει μια πτυχή του "χαρακτήρα" του.

Οι ομάδες δεν είναι μόνο για χαρές και πανηγύρια. Πιο πολύ είναι για τα δύσκολα, τα άσχημα. Ο Απόλλων και ο κόσμος του μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Τώρα πιο πολύ από ποτέ, είναι επίκαιρο το "ισχύς εν τη ενώσει" και ο Απόλλων μπορεί να δείξει το δρόμο.

Κρατάτε γερά αδέρφια...

Υ.Γ : Είχα πει νομίζω ότι με Γιώργο Τσαλή στο τιμόνι θα δούμε σύντομα επιτυχίες και στην κολύμβηση...το τσιμπίσαμε το μετάλλειο τις προάλλες...μπράβο σε όλους. Υγεία και πάντα επιτυχίες

Υ.Γ : Αύριο, στις 17 του μήνα, λαμβάνει χώρα η συζήτηση για τους Κρυπτοχριαστιανούς του Πόντου. Μια πρωτοβουλία του Ομίλου. Για περισσότερες πληροφορίες-λεπτομέρειες στην ιστοσελίδα τους. Χίλια μπράβο σε όλους. (Λουκά αν διαβάζεις, δεν ξέρω τι θα κάνεις,  βρες έναν τρόπο να μου στείλεις τα πρακτικά)

ΑΚΑΔΗΜΙΕΣ

Στο προηγούμενο παραμιλητό μου, έλεγα ότι αν θέλουμε να χτίσουμε κάτι στέρεο και με προοπτική στον Απόλλωνα, ίσως πρέπει να αρχίσουμε από τις Ακαδημίες της ομάδας. Και πάντα αναφέρομαι σε όλα τα τμήματα και όχι αποκλειστικά στο ποδόσφαιρο. Σαφώς και είναι ο βασιλιάς των σπορ και προσελκύει τα περισσότερα βλέμματα, αλλά νομίζω όλοι ξέρουμε ότι και από άλλα τμήματα πήραμε χαρές: Μπάσκετ γυναικών, βόλλευ ανδρών, πυγμαχία και άρση βαρών, πινγκ-πονγκ και να το θυμηθείτε ότι με την έλευση του Γιώργου του Τσαλή στην ομάδα (χωρίς να θέλω να υποβαθμίσω το έργο κανενός) θα δούμε επιτυχίες και στην κολύμβηση.

Το είπαμε ξανά, ο Απόλλων είναι κυψέλη αθλητών και αυτό αποτελεί έναν ακόμη λόγο να εντείνουμε τις προσπάθειές μας. Από ιδέες...πολλές. Αλλά δεν ξέρω κατά πόσο είναι πραγματοποιήσιμες.

Ίσως οι προβληματισμοί και οι προτάσεις όλων μας θα μπορούσαν να είναι το θέμα μιας ημερίδας για το πού πάει αυτός ο Σύλλογος, ποια τα προβλήματά του, ποιες οι προοπτικές του. Και πάνω από όλα μια τέτοια ημερίδα (Λουκά νομίζω σου αρέσει αυτή η ιδέα της ημερίδας) θα μπορούσε να σηματοδοτήσει την απαρχή ενός θεσμού, της συγκέντρωσης αυτών που έμπρακτα αγαπάνε την ομάδα (στο κάτω-κάτω να μετρηθούμε κιόλας, να δούμε πόσοι είμαστε) και ψάχνουν τρόπους να τραβήξουν μπροστά.

Ανέφερα, λοιπόν ή μάλλον αναρώτηθηκα αν είναι τόσο δύσκολο να υπάρχει ένα μόνιμο περίπτερο του Απόλλωνα στον πεζόδρομο, επανδρωμένο με “εκπαιδευμένους” εθελοντές, που θα ενημερώνουν τον κόσμο για το στην ευχή είναι αυτή η ομάδα και τι θέλει να επιτύχει. Ο Πετράν ο Καρακασίδης την συμπλήρωσε αυτήν την ιδέα (βλέπε σχόλια προηγούμενης ανάρτησης).

Συνεχίζω να αναρωτιέμαι και σας κάνω κοινωνούς των ερωτημάτων μου: Υπάρχει δυνατότητα -νομική και υλικοτεχνική- να στηθούν πάνελ για φωτοβολταϊκά μέσα στην ιδιοκτησία του Απόλλωνα και αν ναι, ποια θα είναι τα ωφέλη από μια τέτοια επένδυση; Νομίζω ότι μέσα στην οικογένεια του Απόλλωνα υπάρχουν επιστήμονες που μπορούν να απαντήσουν, μπορούν να “τρέξουν” μια τέτοια υπόθεση.

(Και νομίζω είναι και υποχρέωση της εκάστοτε διοίκησης του Ερασιτέχνη, να κάνει τον κόσμο μέρος των προσπαθειών της. Εγώ επιστήμονας δεν είμαι, αλλά νιώθω ότι όταν δίνεις πρωτοβουλίες στους ανθρώπους και όταν τους εμπιστεύεσαι, είναι πιο εύκολο να σου δώσουν το 100% των δυνάμεών τους, γιατί νιώθουν ότι έχουν ενεργό ρόλο.)

Μια άλλη σκέψη που με απασχολεί χρόνια τώρα είναι τα έσοδα από τις διαφημίσεις, οι λεγόμενες χορηγίες. Όσο η οικονομία σέρνεται, τόσο πιο δύσκολο θα είναι να ζητάς από τον άλλο να βάζει το χέρι στην τσέπη, με αποτέλεσμα να πληρώνουν μόνιμα οι ίδιοι (ξέρετε ποιοι είστε και ξέρουμε πόσο ματώνετε). Μήπως να επιστρέφαμε σε ένα είδος ανταλλακτικής οικονομίας; Εξηγούμαι: “Κύριε Χ οι θύρες του γηπέδου χρειάζονται βάψιμο και συντήρηση. Αναλαμβάνεις το κόστος για ένα χρόνο και η επιχείρησή σου θα διαφημίζεται στο κέντρο του γηπέδου”. “Κύριε Ψ που έχεις συνεργείο καθαρισμού, αναλαμβάνεις τον καθαρισμό των κερκίδων και των αποδυτηρίων για ένα χρόνο και η επιχείρησή σου φιγουράρει στην φανέλα της ομάδας και σου επιτρέπουμε να μοιράζεις διαφημιστικά φυλλάδια στον χώρο του γηπέδου πριν, κατά και μετά το τέλος του αγώνα”.

Καταλάβατε πού το πάω...Δεν ξέρω κατά πόσο θα ήταν χρήσιμο να στελεχωθεί ένα τμήμα επικοινωνίας και μάρκετινγκ (έστω και με εθελοντές) που θα κάνει αυτήν την δουλειά, δηλαδή θα φέρει την ομάδα στον κόσμο, σε κάθε γωνιά της Καλαμαριάς. Και αν παλιότερα τα γραφεία Τύπου δούλευαν με φαξ, τώρα “παίζει” ίντερνετ. Μέχρι και η Μπαρτσελόνα δουλεύει ΚΑΙ με το twitter. Γιατί όχι και εμείς; Γιατί να μην εκμεταλλευτούμε μέχρι και τον τελευταίο πόρο που έχουμε διαθέσιμο; Τόσος κόσμος μπαινοβγαίνει κάθε μέρα στο γήπεδο. Και λέω εγώ τώρα με όσο μυαλό έχω, θα ήταν άσχημο ή  δύσκολο να έχουμε κάδους ανακύκλωσης και η ομάδα να βάζει έστω και πενταροδεκάρες στο ταμείο της από τα ανακυκλώσιμα υλικά που θα παραδίδει σε κάποια εταιρία διαχείρησης; Και να μην ξεχνάμε φυσικά ότι εκτός από το οικονομικό, είναι και το επικοινωνιακό, είναι το “πρόσωπο” που παρουσιάζεις προς τα έξω.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι και εγώ αν  είμαι αφελής με όσα λέω. Αλλά πιστεύω ότι άπαξ και μπορέσεις κάτι να το σκεφτείς, αν γεννηθεί η ιδέα στο μυαλό, μετά όσες δυσκολίες και αν συναντήσεις στο δρόμο, θα μπορέσεις να υλοποιήσεις την ιδέα σου.

Πριν τελειώσω τις σκέψεις μου (προς το παρόν γιατί σκοπεύω να το αναλύσω κι άλλο το θέμα και όχι απλά να ξύσω την επιφάνειά του) θέλω να πω και αυτό. Η ομάδα μας έτσι ή αλλιώς θα τη βγάλει τη χρονιά. Μήπως να εκμεταλλευτούμε όλο αυτό το διάστημα για να ρίξουμε ιδέες στο τραπέζι και να δούμε τι πρέπει να γίνει ώστε οι ιδέες να γίνουν πράξη; Μήπως ήρθε η ώρα να τελειώνουμε με την εσωστρέφεια και την μόνιμη μουρμούρα ότι ο Απόλλων πάντα θα είναι αδικημένος και να αδιαφορήσουμε για έξωθεν σωτήρες; Μήπως ρε γαμώτο λέω κάθε ένας από εμάς με τις όποιες δυνάμεις και δεξιότητες του (και πάνω από όλα με την τρέλα του) είναι ένας εν δυνάμει μικρός σωτήρας της ομάδας που αγαπάμε;