Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι

Πρώτα από όλα να ευχηθώ σε όλον τον κόσμο καλή χρονιά με υγεία για όλους μας πάνω από όλα. Εύχομαι επίσης η ομάδα μας να πανηγυρίσει την άνοδό της και ας είναι και αυτή η χρονιά, χρονιά προπαρασκευής και σοβαρής δουλειάς που θα έχει αποτελέσματα στο μέλλον.

 

Από εκεί και πέρα...χωρίς πολλά-πολλά, χωρίς φρου-φρου και αρώματα νικήσαμε και τον Τηλυκράτη με 2-0. Και σίγουρα αυτές οι ομάδες δεν έχουν τρόπο να απειλήσουν τον Απόλλωνα, αλλά έτσι ή αλλιώς με αυτούς παίζουμε και αυτούς πρέπει να κερδίζουμε για να παίρνουμε τους 3 πόντους κάθε εβδομάδα.

 

Και καθώς οι αγωνιστικές περνάνε και οι νίκες αυξάνονται ολοένα θα αυξάνεται και ο "θόρυβος" γύρω από την ομάδα και πώς ο Απόλλων είναι με το ένα πόδι στην επόμενη κατηγορία...θέλετε τη γνώμη μου; Ανέξοδο, εύκολο μπλα-μπλα των δημοσιογράφων, η πλειοψηφία των οποίων δεν διστάζουν να σκίσουν τις ομάδες που υμνούν με την πρώτη στραβή. Και πιστεύω απόλυτα ότι ομάδα και κόσμος δεν επηρεάζονται από εφήμερες χαρες και "αγάπες"...Μια και καλή θα χαρούμε στο τέλος. Μέχρι τότε, αν σε κάθε παιχνίδι η ομάδα "πατάει πόδι" και επιβάλλει το αυτονόητο, δηλαδή την ανωτερότητά της και την δίψα της για νίκη και διάκριση, δύσκολα θα αντιμετώπίσουμε προβλήματα.

 

Και μια και μίλησα για "θόρυβο", εγώ γουστάρω ένα άλλο είδος θορύβου αυτό που έχει να κάνει με τα νέα παιδιά, κυριολεκτικά, του Απόλλωνα, που "γράφουν" τις πρώτες τους συμμετοχές με τις εθνικές ομάδες. Τιμή για τα παιδιά και την ομάδα μας, τιμή και για την Εθνική ομάδα, τους εύχομαι να έχουν υγεία και τα μυαλά μέσα στο κεφάλι τους και τα υπόλοιπα θα έρθουν. Και γουστάρω επίσης και τον "θόρυβο" που κάνουν Απολλωνιστές σαν τον Κωνσταντάρα, τον σκηνοθέτη "μας" που ζει στην Κένυα και που στο έργο του περνάει την αγάπη του για την ομάδα μας. Αυτά είναι που θα μας πάνε μπροστά, τα δημοσιεύματα και οι ύμνοι καλά είναι για το αρχείο μας, αλλά μέχρι εκεί. Ο Απόλλων έχει ανάγκη να γράφει καθημερινά ιστορία.

 

Και την Κυριακή, Καρδίτσα....."και πώς μας περιμένουνε" μου είπε ο φίλος μου ο Τάσος ο Χριστοφορίδης...Βέβαια σε περιμένουνε...γιατί όλοι θέλουν να κερδίσουν τον πρώτο...γιατί είσαι το μεγάλο όνομα της κατηγορίας, και γιατί στην τελική αν ο ιδιοκτήτης του κυλικείου του γηπέδου δεν βγάλει μεροκάματο όταν παίζει η τοπική ομάδα κόντρα στον Απόλλωνα, πότε θα βγάλει; Πώς και γιατί θα έχουν ξανά κόσμο στο γήπεδο;

 

Εντάξει, κατανοώ όλες οι ομάδες έχουν τα σχέδια και τις προσδοκίες τους. Η λογική μου, μού λέει ότι αν επιδείξουμε στοιχειώδη σοβαρότητα και υπό νορμάλ συνθήκες, δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε. Και να μην ξεχνάμε ότι έχουμε εξίσου ισχυρό κίνητρο με τον αντίπαλο. Με νίκη η διαφορά εκτοξεύεται στους 10 βαθμούς και όσο και αν ακόμη είναι νωρίς για πανηγύρια, ο σχεδιασμός της επόμενης μέρας θα γίνει με άλλη άνεση.

 

Όλα αυτά, όμως, στα λόγια...την Κυριακή θα ξέρουμε.

 

Μέχρι τότε στηρίζουμε Απόλλωνα, όλα τα τμήματα, μπάσκετ, βόλλευ, κολύμβηση, πυγμαχία, στίβο...ακαδημίες...Απόλλων παντού και πάντα. Ο Απόλλων είναι ο πυρήνας που γύρω του συγκεντρώνεται και ζει η κοινωνία της Καλαμαριάς και η Ποντιακή φυλή. Ο Απόλλων είναι παιδί μας και όλοι μας είμαστε παιδιά του Απόλλωνα.

 

Υ.Γ: Πετράν Καρακασίδη χίλια ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να μου στείλεις το νέο μας ημερολόγιο

Πάει ο παλιός ο χρόνος

Σχεδόν  έφυγε το 2012, ακόμη ένας χρόνος γεμάτος Απόλλων, με τα πάνω και τα κάτω του, τα όμορφα και τα άσχημα.

 

Κοιτώντας λίγο προς τα πίσω δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε ότι αν μη τι άλλο το 2012 ήταν μια γεμάτη χρονιά: Αρχικά σημαδεύτηκε από την αποτυχία της ομάδας μας να κερδίσει την άνοδό της στην Β' εθνική κατηγορία. Το καλοκαίρι που μας πέρασε ξεκίνησε με απογοήτευση, αλλά και με την ανάγκη να γεννηθεί κάτι καινούριο, πιο δυνατό, πιο αποτελεσματικό και πιο σύγχρονο. Μπροστάρης πάλι ο Αχιλλέας και από πίσω, ΕΥΤΥΧΩΣ όλοι όσοι αγαπάνε τον Απόλλωνα, ο Όμιλος, οι σύνδεσμοι, αλλά και ο απλός κόσμος, ο Απολλωνιστής, ο Καλαμαριώτης, ο Πόντιος που από το υστέρημα χρόνου και χρήματος στηρίζει το καμάρι μας, τον Απόλλωνα.

 

Και έπειτα ξεκίνησε το νέο πρωτάθλημα και σιγα-σιγά βλέπουμε όλοι τα αποτελέσματα αυτής της νέας προσπάθειας. Η ομάδα πρώτη στα γήπεδα, αλλά πρώτη και σε πρωτοβουλίες εκτός γηπέδων, με νέα νοοτροπία όσον αφορά την εικόνα της , την διάθεση των καρτών διαρκείας, αλλά και την σύνδεση, το δέσιμο του Απόλλωνα με το Ποντιακό στοιχείο.

 

Είχα γράψει αυτό που όλοι μας χρόνια τώρα έχουμε το στο μυαλό μας. Ο Απόλλων για να προχωρήσει και να προοδεύσει πρέπει να βρει τον τρόπο να επανασυνδεθεί και να μεταφέρει στο παρόν και το μέλλον στοιχεία από την παράδοσή του. Και το βλέπουμε να γίνεται. Με σίγουρα βήματα προχωράμε, σε όλα μας τα τμήματα και να που σταδιακά τα μάτια ξαναστρέφονται στην ομάδα μας, να που έστω και με καθυστέρηση αναγνωρίζεται σε αυτόν χιλιοταλαιπωρημένο σύλλογο η αξία του, αλλά και ο κόπος των ανθρώπων του για αθλητισμό και πολιτισμό.

 

Όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν, ψάχνουμε να κρατηθούμε από κάπου. Και ο Απόλλων είναι μια από αυτές τις αξίες. Μετά από πολύ καιρό και παρά τις μύριες όσες δυσκολίες ο Απόλλων προχωρά ενωμένος και με κοινό όραμα. Γνώμη μου είναι ότι πλέον οι βάσεις έχουν μπει. Και όταν υπάρχουν βάσεις, πρόσκαιρες αναποδιές δεν μπορούν να γκρεμίσουν το έργο. Εδώ είμαστε και θα το δούμε.

 

Από την άλλη άκρη του κόσμου που βρίσκομαι σας στέλνω την αγάπη μου και τις ευχές μου για υγεία και ειρήνη στον κόσμο, αλλά και μέσα μας. Οι έριδες και οι κακίες μας φθείρουν και μας κάνουν ευάλωτους. Εύχομαι ακόμη σε όλους τους ανθρώπους της ομάδας μας δύναμη και φώτιση, επιμονή και κουράγιο. Τίποτα δεν έρχεται εύκολα, αλλά όταν είμαστε ενωμένοι όλα είναι πραγματοποιήσιμα. Ας είναι το νέο έτος, έτος επιτυχιών για την αγαπημένη μας ομάδα.

 

Και ας έχουμε πάντα στο μυαλό μας ότι είμαστε παιδιά του Απόλλωνα και ο Απόλλων είναι παιδί όλων μας.

Τσαμούρια

 

Πριν από καιρό σε ένα από τα παραληρήματά μου έγραφα εδώ για το DNA του Απόλλωνα, των Ποντίων δηλαδή. Και είναι μια ευτυχής συγκυρία όταν τα μέλη μιας ομάδας ταυτίζονται ή (θα έπρεπε να πω) εμβαπτίζονται στο DNA της ομάδας που υπηρετούν.

 

Και στο DNA του Απόλλωνα, του Πόντιου, του Καλαμαριώτη, μεταξύ άλλων αναγράφονται οι λέξεις: πείσμα, τσαμούρια. Τα στοιχεία αυτά, δηλαδή, που ώθησαν τους παίκτες μας στην σημαντική εκτός έδρας νίκη απέναντι στην Κρανούλα. Μια νίκη σημαντική γιατί μας έδωσε ακόμη 3 βαθμούς και μάλιστα σε έναν πολύ βαρύ αγωνιστικό χώρο.

 

Αλλά η ιστορία είναι μια αλυσίδα και το πνεύμα μεταλαμπαδεύεται από γενιά σε γενιά, καμιά φορά με μηχανισμούς που αδυνατούμε να καταλάβουμε. Σαν να εμπνεύστηκαν από τις μεγάλες, ένδοξες μορφές του παρελθόντος της ομάδας μας, οι παίκτες μας την περασμένη Κυριακή, μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο και εκεί που άλλοι θα κολλούσαν, έβαλαν 2 τέρματα και "καθάρισαν" το παιχνίδι, απλά και Απολλωνίστικα.

 

Τα τσαμούρια μπορούν και στέκονται όρθια σε βροχές και λάσπες. Το ξαναείπαμε, εκτός από το πιο άξιο δυναμικό της κατηγορίας, ο Απόλλων φέρει και ένα πολύ βαρύ όνομα και αυτό είτε το θέλουν κάποιοι είτε όχι, κάνει τη διαφορά. Ποια είναι αυτή διαφορά; Θα σας πω αμέσως. Οι αντίπαλοι του Απόλλωνα αγωνίζονται για να κερδίσουν, ο Απόλλων απλά χρειάζεται να παίξει για να κερδίσει, καταλαβαίνετε τι εννοώ; Είναι θέμα ταλέντου, σκληρής δουλειάς και αύρας, ονόματος, πώς να το κάνουμε τώρα;

 

Το ότι κάποιοι με το έτσι θέλω (και με τη σιωπηλή συνενοχή πολλών) προσπάθησαν να σβήσουν τον Απόλλωνα και όλα όσα πρεσβεύει δεν σημαίνει ότι το κατάφεραν κιόλας. Και πώς θα το κατάφερναν δηλαδή...πώς θα κατάφερναν οι προσωρινοί, οι ανύπαρκτοι, οι απατεώνες, οι συμφεροντολόγοι, οι προδότες, οι ακατάλληλοι,  να σβήσουν κοντά 100 χρόνια ιστορίας; Αυτά τα 100 χρόνια έχουν σάρκα και οστά και πάνω από όλα έχουν φωνή, μια φωνή που ακούγεται, ισχυρά και δυνατά κάθε φορά που ένα τμήμα του Απόλλωνα κάνει την είσοδό του σε έναν αγωνιστικό χώρο.

 

Βάλτε το όλοι καλά στο μυαλό σας, φίλοι και εχθροί: ο Απόλλων, η Απολλωνάρα μας έχει βρει το δρόμο της και θα ξαναφτάσει εκεί που πρέπει να βρίσκεται. Καλές οι μπίζνες και τα μετοχολόγια, τα πάρε-δώσε και η οικονομική ανάπτυξη, αλλά εδώ μιλάμε και για μια ιστορία, μια ιδέα που όλο ανοίγει το δρόμο της προς τα εμπρός, μέσα από δυσκολίες και δύσκολες καταστάσεις...όλο τραβάει μπροστά. Ο Απόλλων είναι παράδοση, ιστορία αλλά είναι και παρόν και είναι και μέλλον.

 

Με κάθε νίκη είναι σαν να φωνάζουμε "Είμαστε εδώ ρε και δεν θα πεθάνουμε ποτέ  κουφάλες νεκροθάφτες". Ας αγαπήσουμε όλοι μας αυτήν την ομάδα, ας την "κακομάθουμε" με την στήριξή μας, με την προσφορά μας, με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας μας.

 

Ο Απόλλων είναι δικό μας παιδί και όλοι μας είμαστε παιδιά του Απόλλωνά μας.

 

Ο ΑΠΟΛΛΩΝ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟΝ ΦΟΒΕΡΟ

 

ΥΓ.: Τα ημερολόγια της ομάδας μας είναι έτοιμα...να βάλουμε όλοι ένα χέρι να τα "εξαφανίσουμε"

Αφεντικά

...της κατηγορίας παίκτες, προπονητές, διοίκηση και κόσμος του Απόλλωνα. Αυτή είναι η φυσική θέση του Απόλλωνα ειδικά σε αυτές τις μικρές κατηγορίες, η ηγετική θέση. Με άλλα λόγια ο Απόλλων να παίζει τον δικό του (ποντιακό) σκοπό και οι υπόλοιποι να χορεύουν στα κελεύσματά του...και αυτό ΑΝ μπορούν φυσικά.

 

Όταν δουλεύεις σωστά και έχεις το μυαλό στο κεφάλι σου και σε πάει και λίγο η τύχη-αυτή η ρημάδα η τύχη που πέρσι τόσο πολύ μας έλειψε, αλλά δεν κάναμε και εμείς κάτι για να της δώσουμε αυτήν την έξτρα ώθηση- ούτε ευχολόγια χρειάζονται, ούτε κατάρες στις στραβές, ούτε τίποτα. Ο Προβατίδης το έθεσε πολύ, μα πολύ σωστά: "Στον Απόλλωνα τίποτα δεν είναι τυχαίο, τίποτα δεν του χαρίστηκε".

 

Νομίζω αυτή η φράση συνοψίζει την πορεία της ομάδας την τελευταία πενταετία. Ο Απόλλων ούτε τυχαία έπεσε στην Δ' Εθνική (ας όψονται οι γνωστοί-επώνυμοι αλήτες του Ελληνικού ποδοσφαίρου), ούτε τυχαία διανύει μια ανοδική πορεία. Ναι ανοδική πορεία ακόμη και αν πέρσι δεν τα καταφέραμε. Ίσως η περσινή χρονιά να ήταν η φορμή να καθαρίσουμε το κεφάλι μας από ψευδαισθήσεις και αυταπάτες και να στρώσουμε τον κώλο μας κάτω και να γίνουμε πιο επαγγελματίες, πιο σοβαροί και πιο "αμείλικτοι".

 

Εμένα δεν με νοιάζει η ομάδα να είναι τρένο με σπασμένα φρένα και άλλα ωραία που λέμε στις καφετέριες πριν το παιχνίδι. Καλά είναι όλα αυτά για να κάνουμε πλάκα και να διασκεδάζουμε την αγωνία μας πριν τους αγώνες. Εμένα πιο πολύ με νοιάζει η ομάδα να είναι σαν τη χελώνα από το μύθο του Αισώπου και με σταθερά βήματα να πηγαίνει μπροστά. Σταθερά βήματα, σίγουρα βήματα και οι μπαγλαμάδες οι "λαγοί" ας κάνουν ό,τι νομίζουν. Το τέλος του μύθου το θυμάστε πιστεύω.

 

Ευτυχώς η δυστυχώς εδώ μιλάμε για πρωτάθλημα με 22 αγωνιστικές και όχι τουρνουά με 5-6 παιχνίδια και πάμε για άλλα. Και πιο πολύ από το 5 στα 5, μου αρέσει περισσότερο η δίψα που δείχνει η ομάδα και για να το πούμε πιο ωμά, η καύλα για νίκη και επιβολή. Δεν είναι μόνο οι 15 βαθμοί, είναι το μήνυμα που στέλνεις σε όλους.

 

Με 5 στα 5 δείχνεις από τι είσαι φτιαγμένος. Φυσικά δίνεις ένα έξτρα κίνητρο σε όλους να σε κερδίσουν, αλλά παράλληλα τους δείχνεις ότι έχεις στηλώσει τα πόδια σου και ότι δεν σκοπεύεις να κουνήσεις ρούπι από την κορυφή.

 

Η χρονιά δεν θα είναι μόνο μέλια και χαρές. Αλλά οι μάγκες στα δύσκολα θα φανούν. Έχω πολύ εμπιστοσύνη στην ομάδα μας, γιατί ακόμη και από τόσο μακριά μπορώ να νιώσω τη δίψα όλων για άνοδο και πρόοδο. Και όσο θέτουμε στον εαυτό μας προκλήσεις θα κάνουμε βήματα προς τα εμπρός.

 

Κλείνοντας, θερμή παράκληση σε όλους τους φιλάθλους μας. Παρά τις δύσκολες εποχές, ας στηρίξουμε την ομάδα μας, την ομάδα μας συνολικά, όλα τα τμήματα, με την παρουσία μας στα γήπεδα, με την αγορά ημερολογίων, με μια καλή κουβέντα όταν βλέπουμε τους "εργάτες" αυτού του συλλόγου στο δρόμο. Το είπαμε και παλιότερα: Ο Απόλλων είναι δικό μας παιδί και όλοι μας είμαστε παιδιά του Απόλλωνα.

Το νερό στ' αυλάκι...

Περίμενα υπομονετικά προτού γράψω οτιδήποτε για την ομάδα μας και την απόδοσή της στο φετινό πρωτάθλημα.

Έγιναν πολλές αλλαγές το καλοκαίρι, σε πρόσωπα, νοοτροπίες. Κάθε αλλαγή είναι δύσκολη και κρύβει κινδύνους, αλλά μόνο έτσι αλλάζει ο "άερας".Και φαίνεται ότι στην ομάδα φέτος πνέει διαφορετικός αέρας σε σχέση με άλλες χρονιές.

Έχω την εντύπωση ότι διοικητικά, οπαδικά και αγωνιστικά ο Απόλλων φέτος διανύει μια περίοδο εξωστρέφειας. Φρέσκιες ιδέες παντού. Κα ήταν καιρός ρε γαμώτο ο Απόλλων να μπορέσει να αξιοποιήσει την κληρονομιά του, την πάστα από την οποία είναι φτιαγμένος και να προχωρήσει μπροστά. Επιτέλους είδαμε έναν δικτυακό τόπο ζουμερό και ζωντανό, με χρώμα και παλμό, βλέπουμε Απόλλωνα σε όλα τα μέσα κοινωνικής (δια)δικτύωσης, βλέπουμε νέες  και πάνω από όλα αποδοτικές ιδέες στο "σπρώξιμο" της ομάδας.

Πράγματα δηλαδή που είχα αναφέρει την περασμένη περίοδο, όχι γιατί εγώ είμαι έξυπνος, αλλά γιατί τα επιτάσσει η κοινή λογική του σήμερα. Είδαμε επιτέλους να υλοποιούνται ιδέες που στροβίλιζαν στο μυαλό όλων μας. Από την συνεργασία με εμπορικά καταστήματα της Καλαμαριάς μέχρι την "υϊοθεσία" ομάδων που φέρουν το όνομα "Απόλλων".

Και αν μπορώ εγώ από τόσο μακριά να νιώθω τις διαφορές και την πρόοδο σε σχέση με άλλες εποχές, φαντάζομαι πόσο πιο αισθητή είναι από κοντά.

Δυστυχώς για το καθαρά αγωνιστικό πρόσωπο της ομάδας, δεν μπορώ να έχω άποψη, παρά μόνο να κρίνω εκ των αποτελεσμάτων. Το κοντέρ γράφει φυσικά 3 στα 3, 9 βαθμούς και πρωτιά μέχρι τώρα στην βαθμολογία.

Από εκεί και πέρα φυσικά κάνω τις δικές μου σκέψεις. 3 νίκες με 1 γκολ...τι να σημαίνει....ότι δεν κάνουμε ευκαιρίες ή ότι κάνουμε αλλά δεν τις αξιοποιούμε; Φυσικά βλέπω και θετικά, όπως ότι η ομάδα έχει το πνεύμα του νικητή φέτος και ότι δεν δέχτηκε γκολ σε 3 παιχνίδια, τα 2 μάλιστα εκτός έδρας.

Είναι κουραστικό αλλά είναι και αλήθεια. Αν ο Απόλλων επιδείξει στοιχειώδη σοβαρότητα και αποτελεσματικότητα θα κερδίσει την άνοδο με διαφορά. Μπορεί να ακουστεί υπερφίαλο ή κυνικό, αλλά οι ομάδες στην κατηγορία, όσο φιλόδοξες και να είναι, δεν έχουν το εκτόπισμα του Απόλλωνα. Τα υπόλοιπα είναι για να λέμε λόγια και να περνάει ο καιρός. Δεν θα μου κάνει καμιά εντύπωση, αν σε ένα πετσοκομένο πρωτάθλημα όπως το φετινό τερματίσουμε αήττητοι.

Την ίδια στιγμή προσπαθώ να βλέπω και λίγο μακρύτερα. Μάλλον έχουμε ψιλλιαστεί τι γίνεται, τις ανακατατάξεις που συντελούνται στον αθλητισμό-απόρροια της οικονομικής δυσπραγίας. Όταν τα λεφτά λιγοστεύουν οι ομάδες με δυνατές ακαδημίες είναι καβάλα στο άλογο.

Εγώ λέω και το πιστεύω ότι η επόμενη πενταετία θα είναι του Απόλλωνα,με την έννοια ότι θα βγάλει αθλητές, θα μεγαλώσει οπαδικά και θα ξανακερδίσει μέρος της χαμένης του αίγλης. Και πάνω από όλα ο Απόλλων θα καταξιωθεί κοινωνικά, σαν σύλλογος που έμεινε μακριά από σκανδαλώδεις εύννοιες και αδιαλείπτως παράγει έργο.

Είναι αλήθεια η ώρα του Απόλλωνα αδέρφια. Ελάτε στο γήπεδο, στηρίξτε όσο και όπως μπορείτε. Γονείς στείλτε τα παιδιά σας στις ακαδημίες της ομάδας μας. Οι προπονητές μας στήνουν με πολύ κόπο και μεράκι κυψέλες αθλητισμού μα πάνω από όλα παιδείας, αυτό που μας λείπει δηλαδή. Κάντε ένα δώρο στα παιδιά σας και επιτρέψτε στον Απόλλωνα να τα μυήσει στην ευγενή άμιλλά και την άσκηση.

Ο ΑΠΟΛΛΩΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ Α ΕΘΝΙΚΗ...

ΥΓ.: Και εγώ θέλω να μπορώ να ακολουθώ την ομάδα μου παντού κόουτς, αλλά η αναφορά σε γκέι φεστιβάλ, σου στέρησε το δίκιο σε όσα έλεγες. Υπέπεσες σε φάουλ...
 

Εδώ είναι το ταξίδι

Ήταν δύσκολοι αυτοί οι μήνες για την ομάδα μας. Χάθηκε το πρωτάθλημα, κόντεψε να "χαθεί"ο Αχιλλέας Χαραλαμπίδης για τον Απόλλωνα (όχι, για αυτούς που προσπάθησαν να γίνουν γνωστοί μέσω Απόλλωνα και κατόπιν προφασίστηκαν λόγους υγείας δεν έχω να πω κάτι, εδώ μιλάμε για σοβαρά ζητήματα), αλλά πάνω από όλα χάθηκε ο κυρ Αλέκος, μέρος της ζωντανής, της παρούσας ιστορίας του Απόλλωνα.

 

Αλλά όπως είχα πει, αυτό δηλαδή που όλοι ξέρουν, γνωρίζουν και έχουν ζήσει, ο Απόλλων δεν σβήνει έτσι εύκολα, σε μια νύχτα. Προς (δυσάρεστη) έκπληξη πολλών, οι υγιείς δυνάμεις του Απόλλωνα, κόσμος που βρισκόταν σε χειμερία νάρκη για πολλούς και διάφορους λόγους, βγήκε μπροστά. Και αν θέλετε τη γνώμη μου, βγήκε μπροστά με μια πρωτόγνωρη δύναμη και με ένα πείσμα και με μια αγάπη για αυτήν την ομάδα, αγάπη για όλα της τα τμήματα.

Φαίνεται πως μέσα από τις δυσκολίες ο Απόλλων ξαναγίνεται οικογένεια. Με τα προβλήματά της φυσικά, αλλά οικογένεια.

 

 

 

Έχει πλημμυρίσει το διαδίκτυο με κοκκινόμαυρες ιστοσελίδες που αναφέρονται στο ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, το βόλλευ, το στίβο, την κολύμβηση. Ιστοσελίδες από ανθρώπους που νοιάζονται, καίγονται για την υπόθεση "Απόλλων Καλαμαριάς".

 

Μια υπόθεση που αν προχωρήσει καλα, θα απασχολήσε πολύ κόσμο. Τώρα που καθημερινά βγαίνει στην επιφάνεια μέρος της βρώμας που ταλανίζει το ελληνικό ποδόσφαιρο, τώρα που πολλά σωματεία για πολλούς λόγους απογοητεύουν τους φίλους τους, είναι ευκαιρία για τον Απόλλωνα να αναδειχθεί.Να γίνει ΞΑΝΑ η αγαπημένη ομάδα όλων των κατοίκων της Καλαμαριάς και κατόπιν όλων των Ποντίων.

Γονείς της Καλαμαριάς, εμπιστευτείτε τα παιδιά σας στις αθλητικές ακαδημίες του Απόλλωνα, εμπιστευτείτε τα παιδιά σας στην ομάδα τη πόλης σας. Προσφέρετε στα παιδιά σας άθληση και διασκέδαση. Με την εγγραφή τους στα τμήματα του Απόλλωνα-για σκεφτείτε το λίγο- στηρίζετε και την κοινότητά σας, τη "γειτονιά" σας, και ηθικά και οικονομικά. Και φυσικά κανείς δεν μπορεί να σας εγγυηθεί πρωτάθληματα και μετάλλια, αλλά ο Απόλλων μπορεί να εγγυηθεί ότι ο χαρακτήρας των παιδιών σας θα διαπλαθεί σωστά.

Εγγραφή στα τμήματα του Απόλλωνα, στήριξη στον Ερασιτέχνη Απόλλωνα, αγορά εισητηρίων διαρκείας του ποδοσφαιρικού τμήματος.

Φέτος έχουμε να πούμε πολλά. Θα επανέρθω αδέρφια, η φωτιά δεν σβήνει τόσο εύκολα.

 

Ξανά εδώ...

 

 

"Κάρτα διαρκείας...Κέρδη διαρκείας". Και εγώ λέω...Αγάπη διαρκείας.

Καλή χρονιά να έχουμε με υγεία. Θα επανέρθω